Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ...ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΕΣΑΧ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ.

Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΤΟ 2011 ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ .

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΡΤΗΘΕΙ ΤΟΤΕ ΕΝΑΙ ΕΔΩ





ΤΟ «ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ» ΠΑΣΧΑ

(Κατά: Κίμωνα Ελευθερίου, π. Δαυλός, τεύχος 280, σσ.18657-18665)


Μυθοπλάστης: Κίμων Ελευθερίου

Απάντηση: Το άρθρο του Κίμωνα Ελευθερίου είναι μια λαμπερή ευκαιρία προς ανάλυση και επανανακάλυψη (νεοπαγανιστικός όρος, πρβλ. Βλάση Ρασσιά), των νεοπαγανιστικών συλλογισμών

Από αυτούς οι «σπουδαιότεροι» είναι:
α΄. «εκθειάζεται στο Πάσχα από τους Χριστιανούς κάθε τι το εβραϊκό»
β΄. «εξαπολύονται απειλές ενάντια σε όλους τους άλλους λαούς, ειδικότερα κατά των Ελλήνων»
γ΄. «Το Πάσχα δεν είναι ελληνική εορτή»
δ΄. «Το Πάσχα είναι εβραϊκή και ανθελληνική εορτή»
ε΄. «Το Πάσχα είναι εορτή εβραϊκού μίσους, ρατσισμού και απειλών ενάντια σε κάθε τι μη εβραϊκό»
στ΄. «Το Ελληνικό Πνεύμα καθυβρίζεται μαζί με τους Έλληνες και τον ελληνικό Πολιτισμό»
ζ΄ «Η ανθολογία των Εκκλησιαστικών κειμένων είναι αποτρόπαιη»
η΄ «Συνεχώς εξυμνούνται τα Εβραϊκά "Σιών, Ισραήλ και Ιερουσαλήμ" και οτιδήποτε άλλο, που δεν έχει σχέση με το Ισραήλ, καθυβρίζεται κι απειλείται.»

ΤΑ ΛΟΓΙΚΑ ΑΛΜΑΤΑ & Η «ΚΛΑΣΣΙΚΗ» ΤΑΥΤΙΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

Η πλάνη εις την οποία πίπτει ο Κίμωνας, όπως και κάθε «καλός» και πιστός αναγνώστης του Δαυλού, είναι, όπως έχει αναλυθεί σε άλλη ενότητα, η ταύτιση των όρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας «Ισραήλ, Σιών, Ιερουσαλήμ» με όσα γεννά η εθνικιστική φαντασία, δηλαδή με το σημερινό ή παλαιό έθνος των Ιουδαίων, τον Σιωνισμό ως Ιουδαϊκό εθνικισμό και την πόλη Ιεροσόλυμα ως γεωγραφία αντίστοιχα, ενώ στην πραγματικότητα υποδηλώνουν σε ελεύθερο νόημα τον Λαό του Θεού (άλλοτε τον Εβραϊκό, τον Ορθόδοξο σήμερα) ο πρώτος όρος, και το όρος του Θεού (θεϊκή εξουσία) ή την Ουράνια πολιτεία - Εκκλησία (σύνολο πιστών) του Θεού οι δύο τελευταίοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κίμωνας διαπιστώνει πως «Οι λέξεις που ακούγονται συχνά συνοδευόμενες από κοσμητικά επίθετα και καλολογικά στοιχεία είναι: Σιών, Ισραήλ και Ιερουσαλήμ» και δεν ακούγονται όλες οι πόλεις του άλλοτε ή σημερινού εθνικού Ισραήλ ανεξαιρέτως στις Ορθόδοξες Εκκλησίες «συνοδευόμενες από κοσμητικά επίθετα και καλολογικά στοιχεία». Αυτές οι τρεις λέξεις έχουν θεολογική σημασία και δηλαδή πνευματική και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συγχέονται με κοσμικά έθνη, λαούς και «επιστημονική» γεωγραφία, πράγμα που αφήνει να εννοηθεί ο Δαυλικός παραλογισμός προς ίδιον συμφέρον.


Επιτρέπεται όμως η Ορθοδοξία να έχει δικό της πνευματικό λεξιλόγιο και ερμηνευτικές προσεγγίσεις για τις λέξεις «Ισραήλ», «Σιών» και «Ιερουσαλήμ» ή ο Δαυλός με την «ορθολογιστική» χρήση αυτών των γλωσσικών όρων βρίσκεται περισσότερο κοντά στην αλήθεια; Σίγουρα δεν υπάρχει κανένα κώλυμα για την Ορθοδοξία, ιδίως όταν έρχεται σε αντίκρουση με τον Δαυλό, ένα περιοδικό που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να παριστάνει τον αλάθητο κριτή της Αγίας Γραφής, διότι όχι μόνο ο Δαυλός, όπως άλλωστε οι περισσότεροι νεοπαγανιστές σήμερα, εξοπλίζεται με γραφικότατες γλωσσολογικές προσεγγίσεις της ελληνικής γλώσσας και των λοιπών γλωσσών του γνωστού κόσμου, αφού θεωρεί με υπεραπλουστεύσεις όλες τους «ελληνογενείς», αλλά και διότι η ερμηνευτική προσέγγιση του Ελευθερίου Κίμωνα στο ίδιο άρθρο για την κατάρα του Ιησού προς την συκιά (βλέπε σελίδα Ευαγγέλια), μετατρέπει αυτήν την τελευταία σε σύμβολο του θεού Διονύσου (1), που μακράν απέχει από τους γλωσσολογικούς «εξορθολογισμούς». Μα ακόμη περισσότερο διότι ο Δαυλός και το «εθνικιστεπώνυμο πλήρωμά του», έχουν δική τους ερμηνευτική γλώσσα, σύμφωνα με τις ίδιες τις δηλώσεις του διευθυντή του περιοδικού Δημητρίου Λάμπρου, όπου π.χ. η ο όρος «ελληνικό» μετατρέπεται λ.χ. σε «διαβολικό» (2).


Ο Κίμωνας εμμένοντας λοιπόν, εις την «πνευματική» πορεία του Δαυλού, διατείνεται πως τα αναφερόμενα αποσπάσματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το Πάσχα είναι «Εβραϊκά» και «άρα οπωσδήποτε» για το νεοπαγανιστικό μυαλό «ανθελληνικά», για την «δική τους πάντα (νεοπαγανιστική) γλώσσα» (3). 


Όμως ο Κίμωνας Ελευθερίου δεν μπαίνει καν στο κόπο να αποδείξει ότι αυτοί οι όροι είναι πράγματι «ανθελληνικοί» και όχι απλά «μη Ελληνικοί». Το θεωρεί «δεδομένο» και «αυτονόητο», δηλαδή οι αποδείξεις γι’ αυτόν περιττεύουν. Η αναπόδεικτη πεποίθηση του λοιπόν είναι μια μεταφυσική πίστη, στον αντίποδα εκείνης της Ορθόδοξης,  όχι μια επιστημονική απόδειξη. Πρόκειται για λογικό μεταφυσικό άλμα στο οποίο προσφεύγει πεισματικά ο Κίμωνας και άλλοι νεοπαγανιστές, εις την ανέλπιδα προσπάθειά τους να αλιεύσουν εθνικιστές παρά πέννας. Και ο Δαυλός ως «καλό» επιχειρηματικό περιοδικό που ζητά νέους αγοραστές δεν ενοχλείται από τέτοιου είδους απλουστεύσεις. Έχει πραγματοποιήσει άλλωστε πάρα πολλές ιστορικές. Δεν προβληματίζεται για τις εννοιολογικές.


 Η αλήθεια είναι, όπως δηλώθηκε, ότι οι λέξεις αυτές είναι Εβραϊκής καταγωγής αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα ως προς την «ανθελληνικότητα» τους. Σήμερα στην Ελληνική γλώσσα υπάρχουν χιλιάδες τεχνικοί όροι από ξένες γλώσσες, ιδίως από την αγγλοσαξωνική π.χ. «κομπιούτερ», «μάρκεντιγκ». Αυτό δεν συνεπάγει την «ανθελληνικότητά» τους ως κάτι το «αυτόματο». Ο αυτοματισμός αυτός, Εβραϊκό = ανθελληνικό, είναι ένας μηχανισμός που δεν είναι δυνατό να απουσιάζει από τα μυαλά των νεοπαγανιστών, αφού ο χώρος τους περικλείει συχνά και ανερυθρίαστα αν όχι ανθρώπους με φιλοναζιστική νοοτροπία, τότε σίγουρα με ιδιαίτερη αντισημιτική νοοτροπία.


 Μπορεί λοιπόν οι λέξεις να είναι «αλλοδαπές» αλλά από τον «αριθμό 1 ή 3 μέχρι τον -1» το χάσμα που προσπαθεί να γεμίσει ο Δαυλός είναι τεράστιο. Γι’ αυτό το λόγο ο Δαυλός ακολουθώντας τον «αυθεντικό» νεοελληνικό εθνικισμό & διαφωτισμό έχει για πατερίτσα του τοννεοπαγανισμό, τον οποίο προσπαθεί να ταυτίσει με τον Ελληνισμό. Ο Κίμωνας Ελευθερίου άλλωστε είναι ο δημιουργός του άρθρου περί «ανθελληνικών χαιρετισμών», (βλέπε παραπάνω ενότητα στην παρούσα σελίδα). Μόνο έτσι μπορεί να παρουσιάσει την Πνευματική Ιερουσαλήμ (Ορθόδοξο Εκκλησία) αντίθετη με τον «Ελληνισμό» (Παγανισμό) ο Δαυλός. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η επιχείρηση του Κίμωνα Ελευθερίου δεν μπορεί παρά να είναι ένα εθνικιστικό φιάσκο.

Η «ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΗ» ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Αφού τίποτα λοιπόν δεν ξεκαθάρισε ως όφειλε ο Κίμωνας Ελευθερίου στο προλογικό του σημείωμα για την ανθελληνικότητα ορισμένων Εβραϊκών λέξεων, παρουσιάζει εκείνα τα εδάφια που αποτελούν κατά τις δικές του προσδοκίες τις «ακράδαντες αποδείξεις» των όσων διατείνεται περί «ανθελληνικότητας» των ύμνων του Πάσχα και της Πεντηκοστής. Έτσι αναφέρει «Οτιδήποτε άλλο, πού δεν έχει σχέση με το Ισραήλ, καθυβρίζεται κι απειλείται. Ένα μικρό δείγμα για του λόγου το αληθές:»


«Ἰδού ὁ Βασιλεύς σου, Σιών», • «Λαμπρύνου, ἡ Σιών, ἡ νέα, καὶ βαΐοις ἀνύμνεί μετὰ παίδων· ιδοὺ ὁ Βασιλεύς σου, σώζων πρὸς πάθος ἔρχεται», «Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, Βασιλεὺς τού Ἰσραήλ», • «Ὁ ἠγαπημένος Ἰσραήλ», «τῷ ἠγαπημένω Ἰσραήλ»,  «Διό εὐφραίνεται θυγάτηρ Σιών», «Χαίρε, εὐφραίνου, πόλις Σιών.», «Οἱ μισούντες Σιών, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γὰρ πυρί ἔσεσθαι ἀπεξηραμμένοι.»,  «Εὐφράνθητι Ἱερουσαλήμ· καὶ πανηγυρίσατε οἱ ἀγαπώντες Σιών», «Αἴνεσιν Ἐκκλησία ὁσίων τῷ ἐνοικοῦντι Σιών σοι Χριστέ, προσφέρει· ἐν σοί, Ἰσραήλ, τῷ ποιητῇ αὐτοῦ, χαίρει», «Ἄσατε λαοί, θεοπρεπῶς ἐν Σιών, καὶ εὐχήν ἀπόδοτε Χριστῷ ἐν Ἱερουσαλήμ», «Ἀσύγκριτος ὑπάρχει εὐπρέπεια ἐν Σιών», «Κύριος παρέστη· Σιὼν γάρ ἐξελέξατο», «Σιών Θεοῦ ὄρος τὸ ἅγιον, καὶ Ἱερουσαλήμ», «Ἰσραήλ τοῦ Θεοῦ τὸ βασίλειον», «Θεοπρεπῶς σε, Βασιλεῦ Ἰσραήλ», «Ὁ Βασιλεύς σου, Σιών», «Ὁ Θεός σου, χαῖρε, Σιών, σφόδρα, ἐβασίλευσεν εἰς τοὺς αἰῶνας Χριστός», «Ποιμὴν ἡμῶν Χριστός ὁ Βασιλεὺς Ἰσραήλ. Ὑπόδεξαι, Ἰουδαία, τὸν Βασιλέα».


Τα άνωθι αποσπάσματα μπορούν με όσα ορίζει η Ορθόδοξος Εκκλησία να ερμηνευθούν [ελευθέρως] και ως:
«Ἰδού ὁ Βασιλεύς σου, Οὐράνια Πολιτεία», • «Λαμπρύνου, ἡ  Οὐράνια Πολιτεία, ἡ νέα, καὶ βαΐοις ἀνύμνεί μετὰ παίδων· ιδοὺ ὁ Βασιλεύς σου, σώζων πρὸς πάθος ἔρχεται», «Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, Βασιλεὺς τῆς Ἐκκλησίας», • «Ὁ ἠγαπημένος λαός του Θεοῦ», «τῷ ἠγαπημένω λαῷ τοῦ Θεοῦ»,  «Διό εὐφραίνεται θυγάτηρ Οὐράνια Πολιτεία», «Χαίρε, εὐφραίνου, πόλις Οὐρανία», «Οἱ μισούντες Πόλιν Οὐρανίαν, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γὰρ πυρί ἔσεσθαι ἀπεξηραμμένοι»,  «Εὐφράνθητι Ἑκκλησία· καὶ πανηγυρίσατε οἱ ἀγαπώντες Οὐράνιαν Πολιτείαν», «Αἴνεσιν Ἐκκλησία ὁσίων τῷ ἐνοικοῦντι Οὐράνια Πολιτεία σοι Χριστέ, προσφέρει· ἐν σοί, Ἐκκλησία, τῷ ποιητῇ αὐτοῦ, χαίρει», «Ἄσατε λαοί, θεοπρεπῶς ἐν Οὐράνια Πολιτεία, καὶ εὐχήν ἀπόδοτε Χριστῷ ἐν Ἐκκλησία», «Ἀσύγκριτος ὑπάρχει εὐπρέπεια ἐν Οὐράνια Πολιτεία», «Κύριος παρέστη· Οὐράνια Πολιτείαν γάρ ἐξελέξατο», «Πολιτείαν Θεοῦ ὄρος τὸ ἅγιον, καὶ Ἐκκλησίαν», «Λαοῦ τοῦ Θεοῦ τὸ βασίλειον», «Θεοπρεπῶς σε, Βασιλεῦ Ὀρθοδόξων», «Ὁ Βασιλεύς σου, Οὐράνια Πολιτεία», «Ὁ Θεός σου, χαῖρε, Ούράνια Πολιτεία, σφόδρα, ἐβασίλευσεν εἰς τοὺς αἰῶνας Χριστός», «Ποιμὴν ἡμῶν Χριστός ὁ Βασιλεὺς Ὀρθοδόξων. Ὑπόδεξαι, Ἰουδαία, τὸν Βασιλέα»


Στα άνωθι αποσπάσματα δεν υπάρχει κάτι το «ανθελληνικό». Μα ούτε και το «εβραϊκό» με την ανάλογη ερμηνεία. Πόσο μάλλον όταν ο Θεός έχει καλέσει στην Εκκλησία Του - λαό Του [Ισραήλ], στην Ουράνια Πολιτεία Του [Ιερουσαλήμ] και στο Όρος Του [Σιών] όλα τα έθνη του κόσμου (4), μέσα στα οποία σαφώς ανήκει και το ελληνικό.


Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί εξαιρετικά είναι πως ο Κίμωνας Ελευθερίου αν και μπαίνει στον κόπο να δώσει ερμηνείες για μια σειρά από εβραϊκές λέξεις προς το ελληνικότερο, αναφέροντας δηλαδή πως «Επισημαίνεται ότι η λέξη ωσαννά είναι εβραϊκή και σημαίνει «δεόμαστε στο Θεό για τη σωτηρία». Ομοίως καθαρά εβραϊκές είναι κι οι συχνά χρησιμοποιούμενες λέξεις μεσσίας, αμήν και αλληλούια. Μεσσίας σημαίνει «κεχρισμένος», «Χριστός». Αμήν σημαίνει «μακάρι», «σίγουρα», «είθε να γίνει». Αλληλούια σημαίνει «δόξα στο Γιαχβέ», από την άλλη, αποφεύγει ως «ο διάολος το λιβάνι» να αποδώσει τις ανάλογες ερμηνείες που οφείλει για τις λέξεις «Ιερουσαλήμ, Σιών και Ισραήλ». 


Από το ίδιο συμφέρον κινούμενος δεν ερμηνεύει ούτε καν το «Γιαχβέ» που σημαίνει «Ο Υπάρχων» (5). Μα ούτε καν δεν αποτολμά να ερμηνεύσει το «Γιαχβέ» σύμφωνα με τις ετυμολογήσεις του συνεργάτη του στον Δαυλό, Στέφανου Μυτηλιναίου, ο οποίος ετυμολογεί το «Γιαχβέ» από το «Ίακχος» (6)

Το «απαράδεκτο» για τους Έλληνες απόσπασμα του Ζαχαρία
Για το απόσπασμα αυτό έχει γίνει λόγος αναλυτικά σε ξεχωριστή ενότητα στην σελίδα Βίβλος. Εδώ πρέπει μόνο να τονισθεί επιπλέον η νεοπαγανιστική εθνικιστική νοοτροπία, μεροληψία και έλλειψη δικαιοσύνης.


Αναφέρει ο Κίμωνας πως το απόσπασμα του Ζαχαρία είναι «απαράδεκτο για τους Έλληνες», και δηλαδή για την δική του γλώσσα, δεν μπορεί παρά να «είναι» σίγουρα «ανθελληνικό». Προσοχή λοιπόν! Όταν ο Έλληνας, «έστω» και παγανιστής, ως ο Αντίοχος ο Επιφανής, καταλαμβάνει τα Ιεροσόλυμα και θανατώνει Εβραίους επειδή εκείνοι δεν προσκυνούν τον Δία, είναι «απαράδεκτο για τους Έλληνες» οι Ιουδαίοι να εξεγείρονται «ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων»! «Απαγορεύεται» από τους εθνικιστές νεοπαγανιστές Έλληνες κάθε επανάσταση ξένου λαού προς τον κάθε Έλληνα στρατηλάτη-βασανιστή του, επειδή πολύ απλά ο στρατηλάτης αυτός είναι πολύ απλά «Έλληνας»! Δεν μένει παρά να θαυμάσει κανείς την ασύλληπτη νεοπαγανιστική λογική επιχειρηματολογία και δικαιοσύνη!... Σύμφωνα με τους νεοπαγανιστές, ο Θεός των Χριστιανών έπρεπε «να μην εξεγείρει τα τότε τέκνα της π.Χ. Σιών κατά των Ελλήνων», αλλά να τους προτρέψει εις την υποδούλωση της βεβήλωσης των ιερών τους από την παγανιστική μανία του Αντίοχου, και αντίθετα, εις την περίπτωση της Ελληνικής επαναστάσεως, έπρεπε ο ίδιος Θεός «να ζητά από τους Έλληνες να επαναστατήσουν και να εξεγερθούν κατά των Τούρκων»,  και όχι όπως οι ίδιοι νεοπαγανιστές ψευδώς κατηγορούν την Ορθόδοξο Εκκλησία να υποδουλώνονται σε αυτούς! 


Οι νεοπαγανιστές για να δεχθούν τον Θεό, πρέπει Αυτός να εξυπηρετεί τα εθνικιστικά, και όχι εθνικά τους, συμφέροντα. Έτσι δεν απασχολούνται διόλου με την πνευματική σωτηρία του έθνους τους. Ενδιαφέρονται μόνο για τους εθνικιστικούς κοσμικούς στόχους τους επί χάρτου, που κυκλοφορούν μέσα στα αργόστροφα μπλε-μαρέ φυλλάδια τους που αντικατοπτρίζουν τις «θεάρεστες» σκέψεις τους.


Σε μια υποθετική ανάλογη συλλογιστική με αυτή του Κίμωνα Ελευθερίου στο παρόν άρθρο του, αν σήμερα [2007] κυριαρχούσε η νεοπλατωνική θρησκεία στην Τουρκία και η Ομηρική στην Ελλάδα, και αυτή η τελευταία το 1821 εξέγειρε «τὰ τέκνα τῆς, Ἀθήνας [εννοημένης πνευματικής - παγανιστικής], ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν [υποθετικά Τοτεμιστών ακόμη τον 18ο αιώνα] Τούρκων», τότε για ορισμένους σύγχρονους εθνικιστές μη νεοπλατωνικούς Τούρκους ή Γκρίζους Λύκους, η εξέγερση ελευθερίας των Ελλήνων θα ήταν «απαράδεκτη για τους [σημερινούς] Τούρκους» οι οποίοι θα έπρεπε να αφήσουν τον νεοπλατωνισμό για χάρη του αρχαίου «Τουρκικού Εθνικιστικού Τοτεμισμού», μιας και η αρχαία Ελληνική θρησκεία η οποία έχει και άμεση σχέση με τον νεοπλατωνισμό, είναι «αντιτουρκική» και «ελληνική» (πρβλ. όρους «ανθελληνική» & «εβραϊκή» των Ελλήνων νεοπαγανιστών περί του Χριστιανισμού), αφού εξέγειρε τους Έλληνες κατά των δικών τους «Κεμαλικών» στρατηλατών... Αυτό είναι το μεγαλείο της νεοπαγανιστικής λογικής... Αλλά ποιας λογικής; Αποτελεί κλασσική περίπτωση όπου αυτή η λογική, που ολημερίς την εξυμνεί τουλάχιστον στα χαρτιά ο Δαυλός,  «πάει περίπατο στο πυρ το εξώτερο», αφού η εθνικιστική επιχειρηματολογία του Δαυλού, βασίζεται αποκλειστικά σε συναισθήματα (εθνικά) για να «αποδείξει» το «απαράμιλλο κύρος» της, και σε ασφαλώς όχι σε λογικά συμπεράσματα ή συλλογισμούς. Να γελά ή να κλαίει κανείς μαζί της και μαζί τους;

Το Τριώδιον & οι νεοπαγανιστικές αντιφάσεις
«Η χρήση τον λειτουργικού βιβλίου «Τριώδιον» αρχίζει «αλά εβραϊκά», δηλαδή το Σάββατο βράδυ, παραμονή της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Ονομάσθηκε Τριώδιον διότι αρχικά οι ομάδες των τροπαρίων είχαν τρεις ωδές. Στις 536 σελίδες τον, που καλύπτουν περίοδο εβδομήντα ημερών, υβρίζεται κάθε τι το ελληνικό, υμνολογείται η Σιών, το Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ κι ό,τιδήποτε εβραϊκό, ενώ παράλληλα κηρύσσεται άπλετο μίσος κατά όλων των μη Εβραίων, κυρίως δε των Ελλήνων. Για παράδειγμα:
• «Μᾶλλον δὲ Πυθαγόραν καὶ Κρόνον καὶ Ἀπόλλωνα ἤ τίνα τῶν ἄλλων θεών, ὧν τὸν βίον ἐζήλωσας, τερπόμενος ταῖς ἀσελγείαις αὐτῶν.» (Κυριακή της Ορθοδοξίας)
• «Τὰ τῶν Ἑλλήνων δυσσεβῆ δόγματα... ἀνάθεμα.» (Συνοδικόν της Ορθοδοξίας)
• «Τοῖς τὰ ἑλληνικὰ διεξιοῦσι μαθήματα... ἀνάθεμα.» (ομοίως)
• «Σοφοὺς καὶ ρήτορας ὡς μωροὺς ἀπελέγξαντες τῇ γνώσει.» (Πέμπτη της β΄ εβδομάδος.)
[Όλοι οι αναθεματισμοί και οι απειλές εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού, που περιέχονται στο «Τριώδιο», δημοσιεύτηκαν στο «Δαυλό», τ. 192.]»
Αντιλαμβάνεται κανείς, από τις ανώτερες κατηγορίες του Δαυλού, ότι οι νεοπαγανιστές έχουν «χάσει το τρένο» της κατανόησης της ελληνικής γλώσσας, πέρα από την ικανότητα δημιουργίας υγειών συλλογισμών. Οι νεοπαγανιστές αντιλαμβάνονται ως «εβραϊσμό» και «ανθελληνισμό» τις όποιες στηλιτεύσεις προς τις «ἀσελγείαις» των ονομαζόμενων θεών, στηλιτεύσεις οι οποίες μπορούν να εκτοξευθούν από μη χριστιανούς, δηλαδή ακόμη και από ηθικούς της φιλοσοφίας.  Ξεχνούν με πείσμα οι νεοπαγανιστές πως μερικές από τις ασέλγειες των θεών στηλίτευσαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, οι οποίοι τελώντας υπό «παγανιστική ασυλία» δεν γίνονται στόχος των αρθρογράφων του Δαυλού ως «Εβραίοι» σε καμιά περίπτωση. Για παράδειγμα βλέπε Πολιτεία Πλάτωνα 368Α-383C και Ξενοφάνη Κολοφώνιο Απ.,11.


Έπειτα ασέλγειες πράττουν, εκτός των ανθρώπων, οι «θεοί» των παγανιστών κάθε έθνους. Όμως ο Χριστιανισμός αναπτυσσόμενος εν αρχή στην περιοχή της Μεσογείου ήρθε αναγκαστικά λόγω φυσικής και γεωγραφίας σε άμεση επαφή με τις ασέλγειες των θεών των Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Αιγυπτίων κ.α.. 


Οι ασέλγειες όμως δεν έχουν «εθνικό» χρώμα. Έτσι όταν καταδικάζεται μια ασέλγεια, η οποία από πουθενά δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι αποτελεί αποκλειστικά χαρακτηριστικό της  ελληνικής ή όποιας εθνικότητας (πρβλ. το νεοπαγανιστικό παραμύθι περί «ελληνικού» - «ανθελληνικού»), αφού ροπή προς την ασέλγεια έχουν όλοι οι άνθρωποι, δεν σημαίνει ότι καταδικάζεται ο ελληνισμός και ότι ο κατήγορος είναι «ανθέλληνας». Αλίμονο λοιπόν στην Αθηναϊκή αστυνομία των ηθών η οποία όχι μόνο στηλίτευε τις ασέλγειες των ανθρώπων αλλά τις τιμωρούσε έμπρακτα με ποινές.


Οι νεοπαγανιστές δε, αυτοί οι χειρομάντεις της λογικής, συνδέουν μονοσήμαντα τον ελληνισμό με τις ασέλγειες και υπερασπίζονται με κάθε μέσο αυτές δια μέσω του πρώτου. Μόνο και μόνο αυτή η διαπίστωση μπορεί να καταδείξει και στον πιο δύσπιστο, την «περίλαμπρη» ιδέα που έχουν σχηματίσει οι νεοπαγανιστές για τον ελληνισμό μέσα στο αλαφροΐσκιωτο μυαλό τους, τις αξίες που υπερασπίζουν και την υποκρισία που τους διακρίνει, κάθε φορά που καμουφλάρουν κάθε διαστροφική τους ιδέα με τα εθνικά σύμβολα και ολόκληρο τον πολιτισμό ενός λαού, του ελληνικού, με τις κρύφιες ψυχικές τους ανώμαλες επιθυμίες.


Μια επίσης πονηρότατη τεχνική των νεοπαγανιστών, γνωστή στους από καιρό μελετητές αυτού του φανταχτερού για την ανοησία του κινήματος, είναι η πολλαπλά εφαρμοσμένη αποσιώπηση ολάκερων αποσπασμάτων, κάθε φορά που εξυφαίνουν σκοτεινές κατηγορίες κατά του Χριστιανισμού. Για παράδειγμα τα αναθέματα πετσοκόβονται ώστε ολόκληρο το νόημα παραγράφων της ελληνικής να αλλοιώνεται εις όφελός του σχεδιαστή και εις εξαπάτηση του αναγνώστη. Έτσι λ.χ. το απόσπασμα «Τοῖς τὰ ἑλληνικὰ διεξιοῦσι μαθήματα... ἀνάθεμα» αποκρύβει ξεδιάντροπα όχι μόνο τις παραλειπόμενες από το περιοδικό ενδιάμεσες προτάσεις «και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίας επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσας εγκειμένοις ώστε και ετέρους ποτε μεν λάθρα, ποτέ δε νοερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως» αλλά και το γενικότερο νόημα όλων των αναθεμάτων του Συνοδικού, τα οποία αφορούν ιδίως αντιλήψεις περί της μεταφυσικής.


Έτσι σε αυτό το σημείο επίσης ξεδιπλώνεται, αυτή η ανωτέρω και αλλαχού πολλαπλά αναφερόμενη προσπάθεια συσχέτισης, όπως - όπως και εκ μέρους του Δαυλού, Ελληνισμού -  παγανισμού, που αντιφατικά αλλού καταδικάζεται, εφόσον στο Τριώδιο δεν υπάρχει τίποτε το «ανθελληνικό» αλλά μόνο το «αντιπαγανιστικό». Για το τριώδιο και τους αναθεματισμούς έχει γίνει αναφορά στην ειδική σελίδα των αναθεμάτων, όπου παρουσιάζεται επί τη ευκαιρία και ηαπολλώνια παγανιστική κατάρα κατά των Ελληνικών πληθυσμών της υπαίθρου και πόλεων: «ἡ γῆ των νὰ μὴν παράγῃ καρπούς, αἱ γυναῖκές των νὰ γεννῶσι τέρατα, νὰ ἐξαφανισθῶσιν αὐτοί τε, ἡ πόλις των καὶ ἡ φυλή των καὶ αἱ πρὸς τοὺς θεοὺς θυσίαι των νὰ μὴν γίνωνται δεκταὶ» (7) η οποία μακράν απέχει από την σημασία του Εκκλησιαστικού Ορθοδόξου αναθέματος (8) και που σε καμιά περίπτωση δεν κατορθώνει να πείσει περί της μονοσήμαντης σύνδεσης παγανιστικής θρησκείας και Ελλήνων.


Ο Δαυλός, επειδή ακριβώς δεν υφίσταται κανείς «ανθελληνισμός» στο Τριώδιο αλλά μόνο και αυστηρά αντιπαγανισμός, στρίβει την επιχειρηματολογία του δια του αρραβώνος γενικεύοντας με γλωσσικό τέχνασμα τις αντιδράσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά του παγανισμού, ως δήθεν κατά «του Ελληνικού «Πολιτισμού» («οι αναθεματισμοί και οι απειλές εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού») κατά συρροήν, μέσα στον οποίο εννοείται και περικλείεται ασφαλώς η αρχαία Ελληνική Θρησκεία. Και αυτό το πράττει ο Δαυλός, ώστε να μπορεί μέσα σε αυτόν να διατηρεί τις αρχαίες ελληνικές θρησκευτικές παραδόσεις, τις οποίες αλλού ως ελέχθει καυτηριάζει (9), και που εδώ χρησιμοποιεί για να «αποδείξει» την όποια φανταστική «ανθελληνική» δράση της Εκκλησίας, γενικόλογα και χυδαία. Ειδικά σε αυτή την περίπτωση ο «εξορθολογισμός» των γλωσσικών όρων από μεριά του Δαυλού γίνεται «καπνός». Ειδικά όταν ο Δαυλός υπαινίσσεται πως η «απαράδεκτη ανθολογία της Εκκλησίας» όπου «υβρίζεται κάθε τι το ελληνικό» περιλαμβάνει και την φράση «"Σοφοὺς καὶ ρήτορας ὡς μωροὺς ἀπελέγξαντες τῇ γνώσει." (Πέμπτη της β΄ εβδομάδος.)» κανείς δεν μπορεί να καταλάβει και να εννοήσει με ποιο επιστημονικό συλλογισμό συνδέονται μονοσήμαντα οι Σοφοί και οι Ρήτορες με τον «Ελληνικό Πολιτισμό», εφόσον σοφοί και ρήτορες παρουσιάστηκαν σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Επιπλέον, διότι σοφούς και ρήτορες έχει και ο Χριστιανισμός στους κόλπους του.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟ & ΤΟΝ ΕΒΡΑΪΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΟ ΛΑΟ
Ο Κίμωνας Ελευθερίου αφού απέτυχε να αποδείξει τον «ανθελληνισμό» του Πάσχα στο εισαγωγικό του σημείωμα, συνεχίζει την προσπάθειά του με προτροπές για αποκοιμισμένους. Διατείνεται λοιπόν ότι «Τη Μεγάλη Δευτέρα αρχίζει να ψάλλεται στις εκκλησίες ένα μεγάλο corpus κειμένων, το όποιο υβρίζει και απειλεί κάθε άλλον λαό εκτός του περιουσίου» και παραθέτει μια σειρά από αποσπάσματα τα οποία και πάλι φροντίζει να μην ερμηνεύσει σύμφωνα με τα όσα ελέχθησαν ανωτέρω για τις λέξεις «Ισραήλ» και «Σιών».
Τα αποσπάσματα αυτά είναι:


«Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; », «Ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον», «Εὐλογῆσαι σε Κύριος ἐκ Σιών», «Οἱ φοβούμενοι τόν Κύριον, εὐλογήσατε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου, αἰνεῖτε, δοῦλοι, Κύριον», «Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· 6 πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ», «Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις», «Οἱ μακαριστοί, ἐν τῇ Σιών», «Ὅτι τάδε λέγει Κύριος τῷ λαῷ μου Ίσραήλ», «Ὁ πρωτότοκος υἱός μου Ἰσραήλ», «Πᾶσα κτίσις ἠλλοιοῦτο φόβῷ», «Φόβος καὶ τρόμος ἐπέπεσε τῇ κτίσει», «τότε λαλήσει πρὸς αὐτοὺς ἐν ὀργῇ αὐτοῦ καὶ ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ ταράξει αὐτούς» «αἴτησαι παρ’ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου» «ποιμανεῖς αὐτοὺς ἐν ράβδῳ σιδηρᾷ, ὡς σκεύη κεραμέως συντρίψεις αὐτούς» «δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιᾶσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ», «Ἐπὶ τόν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ», «Πᾶσα ἡ κτίσις ἡλλοιοῦτο φόβω», «14 Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· εὐφραίνου καὶ κατατέρπου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, θύγατερ Ἱερουσαλήμ. 15 περιεῖλε Κύριος τὰ ἀδικήματά σου, λελύτρωταί σε ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν σου· βασιλεὺς Ἰσραὴλ», «Εὐλογεῖτε, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, τὸν Κύριον.» Είναι τόσο σημαντικοί για την Ελλάδα ο Ανανίας, ο Αζαρίας κι ο Μισαήλ, τους οποίους επικαλούνται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου οι ιερείς;


Σε κανένα σημείο όμως της πραγματείας του ο Κίμωνας Ελευθερίου δεν καταφέρνει να αποδείξει ότι ο περιούσιος λαός είναι ένα και μόνο ένα κοσμικό έθνος, πόσο μάλλον δεν κατορθώνει, αλλά άπλετα παραλείπει να αποδείξει, όχι απλά ότι ο περιούσιος λαός είναι μόνο ο «εβραϊκός» αλλά και ότι η σωτηρία του περιούσιου λαού ενέχει «ανθελληνισμό». Εκ τούτο συνάγεται πως η επικεφαλίδα του άρθρου του «το ανθελληνικό Εβραϊκό Πάσχα» αιωρείται πάνω από το κενό δίχως ουδεμία σταθερή βάση, αφού:


α. Το Πάσχα δεν μπορεί να είναι «Εβραϊκό» εφόσον ο Ισραήλ δεν είναι πλέον (μ.Χ.) ο εβραϊκός εθνικός λαός, αλλά ο πνευματικά Ορθόδοξος, ο οποίος αποτελείται από πανσπερμία κοσμικών εθνών π.χ. Ρώσους, Σέρβους, Κινέζους, Κορεάτες, Αφρικανούς, Αιγύπτιους, Αμερικανούς κ.ο.κ. (βλ. εργασία στην σελίδα περί γλώσσας «Σιών -  Ισραήλ».


β. Δεν μπορεί να είναι «ανθελληνικό», εφόσον μέσα στον περιούσιο λαό ανήκει και μεγάλο τμήμα του Ελληνικού Έθνους που ασπάζεται τον Ιησού Χριστό ως Θεό. Όταν και μόνον όταν υπάρχει παράγων που κινείται ενάντια σε όλα τα συμφέροντα ενός έθνους, επειδή αυτό είναι Ελληνικό, μπορεί κανείς να κάνει λόγο για σίγουρο ανθελληνισμό, εφόσον ο παράγων αυτός κινείται δηλαδή μεροληπτικά βάση της εθνολογικής ταυτότητας του λαού των Ελλήνων. Όταν όμως ο Παράγων Αυτός κινείται υπέρ της σωτηρίας πλειάδας ανθρώπων του Ελληνικού λαού μέσα στο πέρας των αιώνων, η προηγηθείσα υπόθεση δεν μπορεί να είναι αληθής. Αντιθέτως είναι ένα νεοπαγανιστικό απατηλό όνειρο που δεν θα γίνονταν δεκτό μήτε από τους ονειροκρίτες & ονειρομάντεις της αρχαίας Ελλάδας που προσπαθεί να καπηλευτεί ο «κλασσικός» Δαυλός.

Το αποκορύφωμα της σκληρότητας και της εκδίκησης του Ιησού προς την συκιά


Η απάντηση στην μεγάλη πλάνη του Ελευθερίου Κίμωνα περί της συκιάς βρίσκεται σε ειδικά αφιερωμένη ενότητα στην σελίδα Ευαγγέλια. Μόνο ας δηλωθεί επιπλέον εδώ πως η συκιά, αντίθετα με όσα διατείνεται ο Κίμωνας Ελευθερίου, για αιώνες τώρα στην ορθόδοξη θεολογία, συμβολίζει την πνευματική πορεία του κατά σάρκα Εβραϊκού λαού σε όλη την διάρκεια της π.Χ. εποχής. Είναι συνεπώς μια κατάρα (θεοεγκατάλειψη) του Ιησού προς τους Εβραίους, που απογυμνώνει ακόμη περισσότερο τις θέσεις του Κίμωνα Ελευθερίου περί «εβραϊκού» & «ανθελληνικού» Πάσχα, εφόσον:


α) η ιδιότητα της εβραϊκής εθνότητας δεν αποτελεί παράγοντα «θετικής» μεροληψίας από πλευράς Θεού

β) η κατάρα προς τον εβραϊκό λαό δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί «ανθελληνισμός», τουλάχιστον από τους ίδιους τους νεοπαγανιστές που δεν δέχονται τους Εβραίους να ανήκουν ασφαλώς στην Ελληνική εθνότητα, και που σε πλειάδα άρθρων τους, παρουσιάζουν τα συμφέροντά της πρώτης διαρκώς διαμετρικά αντίθετα με της δεύτερης.

Ο Ανανίας, Ο Αζαρίας και ο Μισαήλ

Διερωτάται ο Κίμωνας Ελευθερίου: «Είναι τόσο σημαντικοί για την Ελλάδα ο Ανανίας, ο Αζαρίας κι ο Μισαήλ, τους οποίους επικαλούνται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου οι ιερείς;» (πρβλ. «Εὐλογεῖτε, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, τὸν Κύριον.»)
Εκείνο που δεν έχει καταλάβει ο Κίμωνας Ελευθερίου είναι πως τους τρεις αυτούς παίδες που αναφέρει ο Δανιήλ, τους οποίους έριξε ο Ναβουχοδονόσορ στο καμίνι επειδή δεν προσκύνησαν την ειδωλολατρική εικόνα που ο ίδιος έφτιαξε, τους έσωσε άγγελος Θεού μπροστά σε όλους. Αυτά ήταν τα Εβραϊκά τους ονόματα. Τα Βαβυλωνιακά, γιατί ο Ναβουχοδονόσορ τους είχε μετονομάσει, ήταν Σεδράχ, Μισάχ και Αβδέ-Νεγώ (10). Εκ τούτου συνάγεται πως δεν είναι οι τρεις παίδες που είναι «τόσο σημαντικοί για την Ελλάδα», αλλά ο Θεός είναι Εκείνος που έχει τεράστια σημασία για τους Έλληνες και συνεπώς για την «Ελλάδα» (11) επειδή μόνο Εκείνος που είχε την δύναμη να σώσει άνθρωπο από τις φλόγες, όχι μόνο τις πραγματικές αλλά και της πνευματικές της κολάσεωςτην έχει και θα την έχει εις τον αιώνα των αιώνων. (12). Προς τούτο το Πάσχα ζητείται από αυτούς τους τρεις παίδες να δοξάσουν τον Θεό: «Εὐλογεῖτε, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, τὸν Κύριον. μαζί με όλο το πλήρωμα.

Με άλλα λόγια ο Δαυλός και ο Κίμωνας Ελευθερίου, αντί να βλέπουν τον Θεό και την Δύναμή Του, παρατηρούν τους «Εβραίους». Η σκηνή της σωτηρίας των παίδων από την Δύναμη του Θεού, μετατρέπεται σε «ανθελληνικό, εβραϊκό», εδάφιο όπου οι αναγνώστες του περιοδικού αποπροσανατολίζονται κατά τα δέοντα.

Η σχέση των Ελλήνων με τον Εβραϊκό λαό
Ο συγγραφέας του Δαυλού εκτός των άλλων, φαίνεται να ενοχλείται επειδή την Μεγάλη Δευτέρα, όπως και άλλες μέρες της Μεγάλη Εβδομάδας, αναγιγνώσκονται ορισμένες «εβραϊκές εξωπραγματικές ιστορίες», χωρίς όμως και να μπορεί να αποδείξει με την πέννα του τι είναι το «πραγματικό» και τι είναι το «εξωπραγματικό». 


Για τους παγανιστές και αρνητές του Θεού, κάθε επέμβαση του Θεού στον κόσμο είναι «εξωπραγματική» ενώ αντίθετα για την Ορθόδοξη αντίληψη «εξωπραγματική» είναι η άρνηση της ύπαρξης του Θεού και των ενεργειών Του μέσα στον κόσμο. Ασφαλώς οι «εξωπραγματικές ιστορίες» «των Εβραιών» αναφέρονται από τους Ορθοδόξους διότι κάποτε (π.Χ.) ο Θεός είχε ως πνευματικό Ισραήλ τον εβραϊκό λαό, ήταν δηλαδή μαζί του και ενεργούσε υπέρ του. Τα αρχαία κείμενα περιγράφουν αυτές τις δράσεις του Θεού και εκ τούτου έχουν ενδιαφέρον για τον κάθε σημερινό ακόλουθο του Θεού. Στην μ.Χ. εποχή ο Θεός εγκατέλειψε τον εβραϊκό λαό (βλ. και συκιά) και πλαισίωσε τους ανθρώπους που σήμερα ακολουθούν το Ορθόδοξο δόγμα ανεξαρτήτου εθνότητας. Προς τούτο οι παντοειδείς βίοι Αγίων, Μαρτύρων και γενικά η ιστορία της ζώσας Εκκλησίας, δεν είναι πια «Εβραϊκή Ιστορία» αλλά παγκόσμια. Ο κάθε ορθόδοξος λοιπόν, και άρα και ο κάθε Έλληνας Ορθόδοξος, δεν ενδιαφέρεται για τις «εβραϊκές εξωπραγματικές ιστορίες» επειδή αυτές είναι «εβραϊκές», διότι αν ήταν το κατηγόρημα αυτού του Ελευθερίου Κίμωνα αληθές, οι Ορθόδοξοι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται επίσης και για τις σημερινές ιστορίες των Εβραίων, ή τουλάχιστον τις μ.Χ., πράγμα που δεν συμβαίνει. Ενδιαφέρονται οι Ορθόδοξοι λοιπόν για τις πρώτες, διότι αυτές οι «εξωπραγματικές ιστορίες» έχουν σχέση με τον Θεό.


 Και ο Θεός δεν είναι Εβραίος μήτε ανθέλληνας. Εβραίος δεν είναι διότι Υπάρχει πριν τα έθνη και δεν είναι ανθέλληνας διότι δεν μεροληπτεί υπέρ ή ενάντια σε κανένα έθνος, πόσο μάλλον το Ελληνικό, αφού δεν μεροληπτεί υπέρ ή ενάντια και σε κανένα πρόσωπο (13). Είναι δηλαδή ανεξάρτητος στην κρίση Του από τους παράγοντες της εθνικότητας.


Ένα ακόμη παράδειγμα ανυπαρξίας «εβραϊσμού» & «ανθελληνισμού» κατά την μεγάλη εβδομάδα του Πάσχα είναι η φράση η οποία επικαλείται ο «γλωσσικός εξορθολογιστής» Δαυλός, που από την άλλη δεν αποφεύγει να (παρ)ερμηνεύσει τα περί συκής: «Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκία σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ», εφόσον μπορεί κάλλιστα να ερμηνευτεί Ορθόδοξα ως «Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκία σου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη τῆς Οὐρανίας Πολιτείας». Στην Εκκλησία του Θεού και στην Ουράνια Πολιτεία Του ανήκει και μεγάλο μέρος του σημερινού ελληνικού Έθνους.

«Η Πεντάλφα και το Άστρο του Δαυΐδ, είναι πανάρχαια σύμβολα του Ελληνισμού» (Πηγή: Περιοδικό «Δαυλός», Τεύχος 192, εξώφυλλο, κάτω επικεφαλίδα)
«Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά. Το απαγορευμένο βιβλίο ενός Εβραίου» (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 206, Εξώφυλλο, κάτω επικεφαλίδα)

ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ «ΜΙΣΟΥΣ»
Άλλη πλάνη της εθνικιστής μανίας του Ελευθερίου Κίμωνα είναι η υπαρκτή ιδεοληψία του πως τα εδάφια που ακολουθούν κάτωθι, «είναι» ύμνοι «χριστιανικού μίσους» κατά τον Εσπερινό της Κυριακής των Βαΐων:


«Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου», «Ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον», «Εὐλογῆσαι σε Κύριος ἐκ Σιών», «Οἱ φοβούμενοι τόν Κύριον, εὐλογήσατε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου, αἰνεῖτε, δοῦλοι, Κύριον»,  «Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· 6 πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ».
Πρώτα και κύρια οι ύμνοι αυτοί δεν φαίνονται σε καμία περίπτωση να είναι ανθελληνικοί, μα μήτε και Εβραϊκοί, παρά τις συκοφαντίες του Κίμωνα στην επικεφαλίδα του άρθρου του, αφού σύμφωνα με τις ερμηνείες της Ορθόδοξης θεολογίας, για της οποίας το Πάσχα γίνεται λόγος στο άρθρο του Δαυλού, μετατρέπονται ελεύθερα σε:


«Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου», «Ἐλπισάτω λαὸς τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τὸν Κύριον», «Εὐλογῆσαι σε Κύριος ἐκ Οὐρανίας Πολιτείας», «Οἱ φοβούμενοι τόν Κύριον, εὐλογήσατε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου, αἰνεῖτε, δοῦλοι, Κύριον»,  «Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· 6 πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα λαοῦ τοῦ Θεοῦ.»


Κατά δεύτερο λόγο δεν υπάρχει πουθενά ουδεμία ένδειξη, πόσο μάλλον απόδειξη, «χριστιανικού μίσους». Η ύπαρξη κάποιων εχθρών οριζόμενων ως β΄ ενάντια προς κάποιους άλλους οριζόμενους ως  α΄ δεν καθορίζει τα αισθήματα των α΄ προς τους β΄. Τέτοια «συμπεράσματα» είναι αβάσιμες υποθέσεις που παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τα αισθήματα του ανθρώπου που τους μηχανεύεται. Το ότι ο Θεός έχει εχθρούς είναι γνωστό, αλλά το ότι οι εχθροί αυτοί θα ηττηθούν («ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου») σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο Θεός τους μισεί. Ο οιοσδήποτε μπορεί να ενοχλείται από την ύπαρξη ενός τοίχου και να βρίσκει ωφέλιμο να χτυπά το παγανιστικό του κεφάλι επάνω του προσπαθώντας να τον ρίξει. Είναι αβάσιμο όμως να εκτοξεύει κατηγορήματα πως δήθεν ο τοίχος τον μισεί για να δικαιολογήσει την δική του επιθετικότητα και κυριολεκτική στενοχώρια (14) προς την ύπαρξη του τοίχου.


Έπειτα η «οδός των εθνών» εκείνη την εποχή δεν ήταν τίποτα περισσότερο παρά οι παγανιστικές θρησκείες, από τις οποίες ο ελληνικός λαός σήμερα μακράν απέχει, εκτός ελάχιστων θεληματικών εξαιρέσεων. Εξάλλου σε επόμενο «ανθελληνικό» & «εβραϊκό» εδάφιο, όπως το αντιλαμβάνεται ο Κίμωνας Ελευθερίου στο άρθρο του, ξεκαθαρίζεται περίφημα ποιος μισεί Ποιον: «Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν...».


Οι ύβρεις και οι απειλές λοιπόν κατά των λαών εκτός του περιουσίου που φαντασιώνονται οι παγανιστές στα μαντικά όνειρά τους, ανατρέπονται από το εδάφιο Α΄ Ιωάννου, Κεφ. Δ΄ «8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν», όπου ο Θεός παρουσιάζεται ως Αγάπη.

Τα αποσπάσματα «μίσους» της Κυριακής των Βαΐων
Ο Κίμωνας Ελευθερίου υπαινίσσεται επίσης ότι τα κάτωθι εδάφια είναι «Αποσπάσματα ύμνων ενδεικτικών του χριστιανικού μίσους, που ψάλλονται κατά τον Εσπερινό της Κυριακής των Βαΐων.»
Ψαλμός Κ΄ (Κα΄) 20: 9 εὑρεθείη ἡ χείρ σου πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς σου, ἡ δεξιά σου εὕροι πάντας τοὺς μισοῦντάς σε. 10 θήσεις αὐτοὺς εἰς κλίβανον πυρὸς εἰς καιρὸν τοῦ προσώπου σου· Κύριος ἐν ὀργῇ αὐτοῦ συνταράξει αὐτούς, καὶ καταφάγεται αὐτοὺς πῦρ. 11 τὸν καρπὸν αὐτῶν ἀπὸ τῆς γῆς ἀπολεῖς καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν ἀπὸ υἱῶν ἀνθρώπων, 12 ὅτι ἔκλιναν εἰς σὲ κακά, διελογίσαντο βουλάς, αἷς οὐ μὴ δύνωνται στῆναι. 13 ὅτι θήσεις αὐτοὺς νῶτον· ἐν τοῖς περιλοίποις σου ἑτοιμάσεις τὸ πρόσωπον αὐτῶν. 14 ὑψώθητι, Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου· ᾄσομεν καὶ ψαλοῦμεν τὰς δυναστείας σου.


Στο Ψαλμό Κ΄, φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν είναι ο Θεός που μισεί, ούτε οι Χριστιανοί, αλλά κάποιοι σαν τους αρθρογράφους του Δαυλού είναι εκείνοι που μισούν τον Θεό: «ἡ δεξιά σου εὕροι πάντας τοὺς μισοῦντάς σε». 

Οι νεοπαγανιστές φαντάζονται πως μπορούν να μισούν την Αγάπη, που είναι η ουσία του Θεού, και να τελούν «ευτυχισμένοι» κατά την Β΄ Παρουσία για την οποία μιλά αυτό το εδάφιο. Άραγε σε τι κατάσταση μπορεί να βρεθεί το μίσος μέσα σε μια Παγκόσμια Αγάπη η οποία δεν θα μπορεί να ανατραπεί από κανέναν; Στα αλήθεια τι επιθυμούν οι νεοπαγανιστές; να βασιλέψει το μίσος και να βγει χαμένη η Αγάπη (Θεός); Εκ τούτου γίνεται φανερό το είδος του κόσμου που ονειρεύονται οι νεοπαγανιστές για το μέλλον.
Ὁ αὐτός:  Δεῦτε καὶ ἡμεῖς σήμερον, πᾶς ὁ νέος Ἰσραήλ, ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, μετὰ τοῦ Προφήτου Ζαχαρίου ἐκβοήσωμεν· Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρρυσε θύγατερ ἱερουσαλήμ· ὅτι ἰδοὺ ὁ Βασιλεύς σου, ἔρχεταί σοι πραΰς καὶ σώζων, καὶ σῴζων, καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ πῶλον ὄνου, υἱὸν ὑποζυγίου· ἑόρταζε τὰ τῶν Παίδων, κλάδους χερσὶ κατέχουσα εύφήμησον· Ὡσσανὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος, Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.


Ούτε αυτό το εδάφιο φανερώνει κάποιο ψαλμό ή ύμνο «χριστιανικού μίσους» καταπώς αντιλαμβάνονται οι εθνικιστές του Δαυλού. Το εδάφιο αυτό αντιθέτως είναι μια προφητεία που αφορούσε την είσοδο του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Προφητεία, που μαζί με άλλες, οι νεοπαγανιστές ασφαλώς αρνούνται ότι πραγματοποιήθηκαν. Η νεοπαγανιστική «ικανότητα αντίληψης» της Αγίας Γραφής και των ψαλμών είναι πέρα για πέρα φανερή. Προφητείες «αναιρούνται» και «μετατρέπονται» μέσα στο νεοπαγανιστικό μυαλό σε ύμνους «ενδεικτικών τον χριστιανικού μίσους». Τι να πει παραπάνω κανείς;


Προφητείας Σοφονίου τὸ Ἀνάγνωσμα, Κεφ. Γ΄ 14-19: Τὰδε λέγει Κύριος· 14 Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· εὐφραίνου καὶ κατατέρπου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, θύγατερ Ἱερουσαλήμ. 15 περιεῖλε Κύριος τὰ ἀδικήματά σου, λελύτρωταί σε ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν σου· βασιλεὺς Ἰσραὴλ Κύριος ἐν μέσῳ σου, οὐκ ὄψῃ κακὰ οὐκέτι. 16 ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐρεῖ Κύριος τῇ Ἱερουσαλήμ· θάρσει, Σιών, μὴ παρείσθωσαν αἱ χεῖρές σου· 17 Κύριος ὁ Θεός σου ἐν σοί, δύνατὸς σώσει σε, ἐπάξει ἐπὶ σὲ εὐφροσύνην καὶ καινιεῖ σε ἐν τῇ ἀγαπήσει αὐτοῦ καὶ εὐφρανθήσεται ἐπὶ σὲ ἐν τέρψει ὡς ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς. 18 καὶ συνάξω τοὺς συντετριμμένους σου. οὐαί, τίς ἔλαβεν ἐπ’ αὐτὴν ὀνειδισμόν; 19 ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ ἐν σοὶ ἕνεκέν σου ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, λέγει Κύριος, καὶ σώσω τὴν ἐκπεπιεσμένην, καὶ τὴν ἀπωσμένην εἰσδέξομαι, καὶ θήσομαι αὐτοὺς εἰς καύχημα καὶ ὀνομαστοὺς ἐν πάσῃ τῇ γῇ.


Όσο και να προσπαθεί κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ούτε και για το παραπάνω εδάφιο ποια σχέση μπορεί να έχει με τα φαντασιόπληκτα «Αποσπάσματα ύμνων ενδεικτικών του χριστιανικού μίσους» του νεοπαγανιστικού παραλογισμού. Και αυτό το εδάφιο είναι μια προφητεία για το μέλλον και αναφέρεται στην αποκατάσταση της Εκκλησίας από τον Θεό. (15). Έτσι, το μοναδικό σημείο από το άνωθι εδάφιο για το οποίο οι εχθροί της Εκκλησίας έχουν να «φοβούνται» κάτι είναι το «λελύτρωταί σε ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν σου·». Διότι ο Θεός θα λυτρώσει την Εκκλησία Του από τους εχθρούς της. Και αυτό είναι που πρέπει να «φοβούνται» οι εχθροί της Εκκλησίας. 


Ότι δηλαδή τα σχέδια τους θα πάνε χαμένα. Πουθενά λοιπόν στο άνωθι εδάφιο δεν αποδεικνύεται όσα φαντάζονται οι νεοπαγανιστές. Πως δηλαδή υπάρχει «Χριστιανικό μίσος» προς κάποιους. Για παράδειγμα μπορεί να φανταστεί κανείς την σωτηρία ενός πρόβατου (Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ι΄«16 Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων·») από τους λύκους με την επέμβαση του Ποιμένα (Κατά Ιωάννη, Κεφ. Ι΄«11 ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· 12 ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα.»).  


Προφανώς κάποιος θα θυμηθεί ότι κάποιοι «Χριστιανοί» στην πορεία της ιστορίας συμπεριφέρθηκαν και συμπεριφέρνονται σαν λύκοι. Πράγματι, αυτοί δεν μπορεί να είναι πρόβατα, επομένως δεν μπορεί να είναι Χριστιανοί, αλλά είναι ως ελέχθη λύκοι και εχθροί της Εκκλησίας σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ζ΄ «15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες.». Έπειτα η προφητεία του Σοφονία αφορά την σωτηρία εκείνων (Πνευματικής Ιερουσαλήμ και Σιών) που θα είναι θύματα του μίσους: «λελύτρωταί σε ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν σου·». Διότι οι πραγματικοί οπαδοί της Αγάπης δεν μπορεί παρά να μην μισούν.


«Προφητείας Ζαχαρίου τὸ Ἀνάγνωσμα, Κεφ. Θ΄ 9-15: Τὰδε λέγει Κύριος· 9 Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σῴζων αὐτός, πραΰς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον. 10 καὶ ἐξολοθρεύσει ἅρματα ἐξ Ἐφραὶμ καὶ ἵππον ἐξ Ἱερουσαλήμ, καὶ ἐξολοθρεύσεται τόξον πολεμικόν, καὶ πλῆθος καὶ εἰρήνη ἐξ ἐθνῶν· καὶ κατάρξει ὑδάτων ἕως θαλάσσης καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως διεκβολῶν γῆς. 11 καὶ σὺ ἐν αἵματι διαθήκης σου ἐξαπέστειλας δεσμίους σου ἐκ λάκκου οὐκ ἔχοντος ὕδωρ. 12 καθήσεσθε ἐν ὀχυρώματι δέσμιοι τῆς συναγωγῆς, καὶ ἀντὶ μιᾶς ἡμέρας παροικεσίας σου διπλᾶ ἀνταποδώσω σοι· 13 διότι ἐνέτεινά σε, Ἰούδα, ἐμαυτῷ εἰς τόξον, ἔπλησα τὸν Ἐφραὶμ καὶ ἐξεγερῶ τὰ τέκνα σου, Σιών, ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων καὶ ψηλαφήσω σε ὡς ρομφαίαν μαχητοῦ· 14 καὶ Κύριος ἔσται ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἐξελεύσεται ὡς ἀστραπὴ βολίς, καὶ Κύριος παντοκράτωρ ἐν σάλπιγγι σαλπιεῖ καὶ πορεύσεται ἐν σάλῳ ἀπειλῆς αὐτοῦ. 15 Κύριος παντοκράτωρ ὑπερασπιεῖ αὐτούς».


Η άνωθι παράγραφος είναι άλλη μια προφητεία που δεν έχει σχέση με το «Χριστιανικό Μίσος» που αντιλαμβάνεται η νεοπαγανιστική συγγραφική πέννα.
Πρώτον διότι συγγράφτηκε την εποχή της Μετοικεσίας των Εβραίων από την Βαβυλώνα και προέβλεπε-προφήτευε τα προβλήματα που θα προέκυπταν με τον Αντίοχο τον Επιφανή, όπως αυτά αναφέρονται στην παραπάνω ενότητα που τιτλοφορείται: «Το "απαράδεκτο" για τους Έλληνες απόσπασμα του Ζαχαρία», σε ιστορικές εποχές κατά τις οποίες ο Χριστιανισμός δεν ήταν παρών (π.Χ.). 


Ήταν μια εθνο-θρησκευτική διένεξη μεταξύ κατακτητών ειδωλολατρών Ελλήνων και επαναστατών Ιουδαίων η οποία ιστορικά είχε παρέλθει πριν την εποχή του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα όμως με την νεοπαγανιστική λογική οιαδήποτε αναφορά σε ιστορικά γεγονότα υπό την μορφή ύμνων ενέχουν «μίσος», άγνωστο όμως πως. Οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες δεν παραιτούνται από το να διδάσκουν ιστορία και ιστορικά γεγονότα. Οι δικές τους όμως «ιστορίες» και μυθολογίες δεν ενέχουν κανενός είδους «μίσους», ίσως επειδή για κάθε κακό της ανθρωπότητας «ευθύνεται διαρκώς ο "ανθελληνικός" Χριστιανισμός».
Δεύτερον διότι το εν λόγω απόσπασμα θα βρει, σύμφωνα με την προφορική παράδοση της Εκκλησίας, μεγαλύτερη εκπλήρωση κατά τα χρόνια του Αντίχριστου, όπου ο Θεός θα σώσει την Εκκλησία από τα χέρια των εχθρών της, του αντίχριστου δηλαδή και των συμμάχων του (16). Αυτό όμως το προφητικό γεγονός που αναφέρεται στον ύμνο δεν είναι απόδειξη μίσους, βάση των όσων αναπτύχθηκαν ανωτέρω περί «λύκων» και «προβάτων», πόσο μάλλον «ανθελληνισμού», εφόσον γνωστό για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το ότι ο Αντίχριστος που θα ηττηθεί, θα είναι γόνος της Εβραϊκής φυλής Δαν. 


Ίσως κάποιος νεοπαγανιστής διερωτηθεί: «και οι οπαδοί του, τι εθνικότητας θα είναι; Μήπως θα είναι Έλληνες, δίδοντας βάση στο "ανθελληνικό" επιχείρημα του Δαυλού;». Αυτός ο τρόπος συλλογισμού δεν έχει καμιά αξία για τον μέσο νεοπαγανιστή, διότι σύμφωνα με τους «ψηλά ιστάμενους εγκέφαλους» του νεοπαγανισμού, κάθε ένας που ακολουθεί τον «Ιουδαίο» Χριστό είναι «Ιουδαιοχριστιανός». Αν κάποιος ακολουθήσει τον «Ιουδαίο» Αντίχριστο, βάση της νεοπαγανιστικής εθνικιστικής λογικής, πώς θα μπορεί να είναι Έλληνας, ώστε ο αντίπαλος του Χριστιανός να θεωρείται «ανθέλληνας»; 


Και ο Αντίχριστος θα είναι στην παιδεία τουλάχιστον Ιουδαίος, εφόσον θα ανακηρύξει τον εαυτό του θεό μέσα στο ναό του Σολομώντα: Προς Θεσσαλονικείς, Κεφ. Β΄ «3 μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, 4 ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστι Θεός.». Για τους Αποστόλους, ναός του Θεού ήταν ο ναός των Ιεροσολύμων, όχι ο ναός της Ακροπόλεως των Αθηνών ή ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο ή ο ναός του Απόλλωνα επί της Δάφνης.


Συμπληρωματικά για τα ζήτημα νεοπαγανιστικής φαντασίωσης του ιδίου τύπου έχει δοθεί απάντηση σε άλλη ενότητα στην σελίδα περί των ευαγγελίων. Ο Θεός είναι Παντοδύναμος. Αναγκαστικά κάθε εχθρός Του, δηλαδή κάθε εχθρικά διατιθέμενος προς Αυτόν, θα υποστεί ήττα και στην ουσία έλεγχο από την Αγάπη και την Καθαρότητα του Πνεύματός Του. Εδώ υπάρχει βέβαια και μια βασική αρχή η οποία πρέπει να τονιστεί. Ο Θεός είναι ΠενταΚάθαρο Πνεύμα(Αναμάρτητο) μια λέξη που δύσκολα μπορεί να εννοηθεί χωρίς βίωμα της Ύπαρξης του Ιησού Χριστού.

 Η σύγκριση της ανθρώπινης ψυχής, που μισεί και δεν αγαπά, μαζί Του, έχει άκρως οδυνηρά αποτελέσματα για την πρώτη, γιατί το Μέτρο ελέγχου είναι Υπέρμετρο. Όπως λ.χ. ένα σκούρο γκρι χρώμα μπορεί να μην φαίνεται πολύ σκούρο όταν συγκρίνεται με ένα ανοιχτό γκρι, αλλά ιδιαίτερα σκούρο όταν συγκρίνεται με ένα κάτασπρο, έτσι και ένας άνθρωπος μπορεί μέσα στην κοσμική κοινωνία και σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους να φαντάζει «καλός».


 Η σύγκριση όμως με το Πνεύμα του Θεού είναι μια εντελώς διαφορετική «ιστορία», η οποία μπορεί να γίνει ιδιαίτερα οδυνηρή για τον οποιονδήποτε όπως ασφαλώς και για τον αμαρτωλότατο γράφοντα. Και ασφαλώς δεν είναι ζήτημα μίσους του Θεού ενάντια στον άνθρωπο, αλλά προσωπική αστοχία του ανθρώπου εις ομοίωση προς τον Θεό. Πραγματικά οδυνηρότατη και λυπηρότατη για τον κάθε μη μετανοημένο. 


Η «μύγα μες το γάλα» φαίνεται να βασανίζεται από την μοναξιά του χρώματός της. Ενώ μέσα σε μια «φωλιά» με άλλες μύγες δύσκολα αντιλαμβάνεται την μαυρίλα και καμιά ιδέα δεν μπορεί να έχει για την ασπρότητα του γάλακτος, όσο παραμένει πεισματικά μέσα στην πρώτη.


ΤΑ ΚΥΝΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΤΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΑΠΟ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΠΕΡΙ ΣΙΩΝ, ΙΣΡΑΗΛ & ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ
Ο Κίμωνας Ελευθερίου στην πείσμωνα προσπάθεια του να αποδείξει τον «ανθελληνισμό» του Χριστιανικού Πάσχα, με μια απίστευτη αποκοτιά καταφέρεται επιχειρηματολογώντας κατά του Ιησού Χριστού, επικαλούμενος το «παλιό και καλό» (τ. 272-273) άστοχο παραμύθι του συνεργάτη του, Ίωνα Δημόφιλου, περί των Κυναρίων, το οποίο έχει αναλυθεί εκτεταμένα στην σελίδα Δαυλός.

Επιμένει ο Κίμωνας χαριτολογώντας: «Εδώ θέλει αρκετή προσοχή, γιατί μόνο το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για Ελληνίδα. Αν διαβάζετε το κείμενο στη νεοελληνική απόδοση των χριστιανών μεταφραστών, κατά κανόνα μεταφράζεται το «Ελληνίδα» σε «ειδωλολάτρης», οπότε ο ανυποψίαστος αναγνώστης προσπερνάει το κείμενο, χωρίς να αντιληφθεί την πραγματική σημασία του.». 


Πράγματι «Εδώ θέλει αρκετή προσοχή» διότι η αλήθεια είναι διαφορετική, και μόνο στο Κατά Μάρκον Κεφ. Ζ΄  (17) βλέπει κανείς ότι για τους ευαγγελιστές αυτή η γυναίκα δεν είναι Ελληνίδα στην καταγωγή, αλλά συροφοινίκισσα. Το «Ἑλληνίς» αναφέρεται στο θρήσκευμα, ως δηλαδή ειδωλολάτρισσα. Οι νεοπαγανιστές όμως που εμμένουν να ταυτίζουν ελληνισμό και παγανισμό δεν κάνουν πίσω παρ’ όλους τους λίθους του ταυτόχρονου αναθέματος.
Οι Έλληνες γιατροί και ο Ιησούς

Για το ζήτημα αυτής της απάτης έχει δημιουργηθεί ειδική ενότητα στην σελίδα Ιατρική & Βυζάντιο. Εδώ 2 προσθήκες δείχνουν το άτοπο της νεοπαγανιστικής επίθεσης κατά του προσώπου του Κυρίου:

α. Το γεγονός ότι ο Ιησούς θεράπευσε την κόρη, της «Ελληνίδας» για τους παγανιστές, θα έπρεπε να τους είχε αποδείξει ότι δεν μεροληπτεί υπέρ ή κατά των εθνών, εν αντιθέσει με τους επαγγελματίες ιατρούς που προτείνουν αυτοί ως αντίποδα, (βλ. Βιογραφία Ιπποκράτη).
β. Το γεγονός ότι ο Ιησούς θεράπευσε την κόρη, της «Ελληνίδας» για τους παγανιστές, θα έπρεπε να τους είχε αποδείξει το Πάσχα δεν είναι «εβραϊκό» ή «ανθελληνικό» αφού παρέα με τους Εβραίους θεραπεία βρίσκουν και οι λεγόμενοι από τους νεοπαγανιστές «Έλληνες» (παγανιστές) έστω και αν «η θεραπευτική δεινότητα του Ιησού ήταν τελικά περιορισμένη σε ποσότητα» διότι ακόμη «και όταν παρείχε μερικά «ψίχουλα» σε κάποιον αλλόφυλο, αυτό σήμαινε, ότι τα στερούσε από τα «χαμένα πρόβατα του Ισραήλ». 


Βέβαια, οι θεραπείες προς τους Έλληνες μπορεί να ήταν «ψίχουλα» προ της Αναστάσεως, αλλά κατόπιν αυτής δεν είναι διόλου. Ο Θεός όμως δεν ασχολείται τόσο με τις θεραπείες του σώματος, αφού ούτως ή άλλως ο άνθρωπος στο τέλος πεθαίνει, αλλά με την σωτηρία της ψυχής, την οποία οι ιατροί δεν μπορούν να προσφέρουν και που σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί «ψίχουλα» για την ζωή του ανθρώπου.

ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ «ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ» ΕΔΑΦΙΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Στις δώδεκα τα μεσάνυκτα ψάλλεται το «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν», ο παιάνας της Χριστιανοσύνης, ο όποιος προοιμιάζεται με απειλές κι εκδικήσεις: «Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν... Ὡς ἐκλείπει καπνὸς ἐκλειπέτωσαν, ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπυν πυρός, οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν


Σύμφωνα με την νεοπαγανιστική «λογική», η ανάσταση του Χριστού είναι απειλή και εκδίκηση κατά των αμαρτωλών. Εκδίκηση σημαίνει όμως να έχει κανείς ζημιωθεί από κάποιον και να ζητά να τον ζημιώσει και αυτός. Κάτι τέτοιο είναι τρέλα να λέγεται για την περίπτωση του Θεού, εφόσον ο Θεός δεν μπορεί να ζημιωθεί από κανένα. Η ανάσταση απέδειξε ότι ο Θεός δεν μπορεί να ζημιωθεί, ούτε στην περίπτωση προσπάθειας εφαρμογής της θανατικής Του καταδίκης (πρβλ. σταυρικός θάνατος). 


Είναι άτοπο για μια Τέτοια Ύπαρξη να ζητά λοιπόν εκδίκηση, εφόσον εκδίκηση σημαίνει αυτόματα αποδοχή ζημίας από πλευράς Παντοδύναμου Θεού. Ο ψαλμός εξάλλου αναφέρει ξεκάθαρα πως οι ζημιωμένοι είναι «οἱ μισοῦντες αὐτόν», όχι γιατί ο Θεός τους εκδικείται, αφού Αυτός αγάπη είναι ο Ίδιος (18), αλλά διότι κατά την βασιλεία του Θεού σε όλο το σύμπαν, «οἱ μισοῦντες αὐτόν» θα βασανίζονται από την ίδια την αντιπάθειά τους προς τον Κύριο, μιας και θα πρέπει πλέον να «ανεχτούν» την παντοτινή Του παρουσία. Για περισσότερα βλέπε την σελίδα Κόλαση - Παράδεισος.

ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ, ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ & ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ
Ο Κίμωνας Ελευθερίου, διατείνεται ότι: «Η αρχή του Πάσχα ανάγεται μεν στους Αιγυπτίους, που γιόρταζαν την εαρινή Ισημερία, τότε που η ήμερα αρχίζει να γίνεται μεγαλύτερη από τη νύκτα: πισάχ, δηλαδή «διάβαση», έλεγαν τη γιορτή τους οι Αιγύπτιοι, δηλ. διάβαση του Ήλιου από τον Ισημερινό. Όμως οι Εβραίοι εν τέλει ιδιοποιήθηκαν και διέσωσαν αυτό το έθιμο- στη γλώσσα τους λέγεται Πεσάχ («πέρασμα») ή Γιορτή των Αζύμων (Λουκ. κβ΄,1) και εξακολουθεί να είναι η σπουδαιότερη γιορτή τους.».


Με άλλες λέξεις δηλαδή Ο Κίμωνας Ελευθερίου παραδέχεται για το Εβραϊκό Πάσχα:

α. Ότι «ανάγεται μεν στους Αιγυπτίους»

β. Αλλά είναι «εβραϊκό» (19)

γ. έστω και αν διαφορετικό γεγονός εόρταζαν οι Αιγύπτιοι («εαρινή Ισημερία») και άλλο οι Εβραίοι, (το «πέρασμα» της Νεκρής Θάλασσας και τα «άζυμα»).


Ο Κίμωνας Ελευθερίου παραδέχεται αντιθέτως για το Χριστιανικό Πάσχα:
α. Το Πάσχα των Χριστιανών ανάγεται στους Εβραίους («είναι Εβραϊκό»).

β. Και έτσι μεν δεν είναι Χριστιανικό.

γ. Έστω και αν διαφορετικό γεγονός εορτάζουν οι Χριστιανοί τόσο από τους Αιγυπτίους όσο και από τους Εβραίους.


Με άλλα λόγια ένα Αιγυπτιακό έθιμο μπορεί να μετατραπεί σε Εβραϊκό, αν αλλάξει η σημασία του, αλλά παραμένει πεισματικά Εβραϊκό για το νεοπαγανιστικό μυαλό, όταν αλλάζουν την σημασία του οι Χριστιανοί. Οι άνωθι παραδοχές του Κίμωνα Ελευθερίου έχουν ξεκαθαρισμένη «πρώτη αρχή», η οποία δεν είναι άλλη από την προσπάθεια ταύτισης του Χριστιανικού Πάσχα με το Εβραϊκό. Αυτή η «πρώτη αρχή» είναι απλή: με όλες τις νεοπαγανιστικές τους δυνάμεις οι νεοειδωλολάτρες θέλουν να επιφέρουν συναισθηματική εθνική ρήξη στα όσα εορτάζουν οι Έλληνες σήμερα. 


Τους ενδιαφέρει η ταυτοποίηση Χριστιανισμού - Εβραϊσμού, όσο η παράλληλη αποστασιοποίηση Χριστιανισμού - Ελληνισμού, αφού ο Χριστιανισμός περιορίζεται στα «των Εβραίων». Στόχος δηλαδή είναι πάντοτε ο ίδιος. Διάλυση της ζεύξης Χριστιανισμού - Ελληνισμού, την οποία ασφαλώς οι νεοπαγανιστές αλλού δεν παραδέχονται, αλλά που η όλη επιχειρηματολογία τους δείχνει το αντίθετο, εφόσον δεν θα χρειάζονταν ώρες συγγραφής άρθρων εις προσπάθεια διάλυσης τους, σε αντίθετη περίπτωση (πρβλ. την παραδοχή «Εμπλεγμένοι -δυστυχώς- οι Έλληνες στη σχιζοφρένεια του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος»)
Όμως είναι το Χριστιανικό Πάσχα Εβραϊκό ή όχι;

Ο Κίμωνας Ελευθερίου αναφέρει ότι: «Αυτό το εβραϊκό Πάσχα ο Ιησούς ούτε κατήργησε ούτε υποτίμησε, τουναντίον πήρε τους μαθητές του και ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα -το τρίτο και τελευταίο έτος του δημόσιου βίου του-, για να το εορτάσουν σαν νομοταγείς Εβραίοι (Μάρκ. 14,1, Λουκ. 22,1, Ιωάν. 2,23). Όλες οι περιγραφές της Καινής Διαθήκης μιλούν ξεκάθαρα, ότι τα γεγονότα τής Μεγάλης Εβδομάδος εξελιχθήκαν την εβδομάδα που προηγήθηκε από το Πάσχα των Εβραίων. Ο λεγόμενος Μυστικός Δείπνος ήταν το πασχαλινό τραπέζι για τον εορτασμό του εβραϊκού Πάσχα από τον Ιησού και τους μαθητές του. «Ο Ιησούς απέστειλε τον Πέτρο και τον Ιωάννη λέγοντας: "Πηγαίνετε να ετοιμάσετε να φάμε για το Πάσχα".» (Λουκ. 22,8.) «Οι μαθητές έκαναν όπως τους πρόσταξε ο Ιησούς κι ετοίμασαν το Πάσχα.» (Ματθ. 26, 19.) Το Πάσχα των Εβραίων κατά το έτος εκείνο γιορτάστηκε ημέρα Σάββατο, ενώ η υποτιθέμενη ανάσταση σύμφωνα με τους ευαγγελιστές (Ματθ. 28,1, Μάρκ. 16,1, Λουκ. 24,1, Ιωάν. 20,1) έγινε την επόμενη ημέρα («μιᾷ τῶν Σαββάτων»), πού αργότερα ονομάστηκε Κυριακή. Από εκεί πήραν την ονομασία τους και οι άλλες ήμερες της εβδομάδας (Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη κ.τ.λ.). Στην Α΄ Οικουμενική Συνοδό της Νίκαιας (325 μ.Χ.) καθοριστήκαν τα του εορτασμού του χριστιανικού Πάσχα. Αποφασίστηκε να γιορτάζεται με την ευκαιρία της ανάστασης του Ιησού την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.»


Αντίθετα άλλοι μελετητές παρατηρούν ορθότερα πως:  «Κατά τούτους [Προτεστάντες θεολόγους] οι συνοπτικοί παρέστησαν τον Κύριο τελούντα τον μυστικόν δείπνο την 14ην Νισάν, σταυρούμενο δε την επομένη, ώστε εόρτασε μετά των μαθητών του αυτό το ιουδαϊκό Πάσχα. Αλλά η Παρασκευή του Πάσχα, καθ’ ην έπαθε ο Σωτήρ, δεν ήταν η 15η, αλλά η 14η, διότι τα συμβάντα, τα οποία αναφέρουν αυτοί οι ίδιοι συνοπτικοί ως λαβόντα χώρα την νύκτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή και διαρκούσης της Παρασκευής, δεικνύουν ότι η Παρασκευή καθ’ ην έπαθε ο Σωτήρας ήταν εργάσιμος και όχι εορτάσιμος, ενώ ο μωσαϊκός νόμος απαγορεύει πάσα εργασία την 15ην Νισάν. 


Τοιαύτα συμβάντα ήσαν η αποστολή (οπλισμένων προς σύλληψη του Σωτήρος, πράγμα απαγορευόμενο εν ήμερα εορτής κατά τε τον Ιώσηπο και τους Ταλμουδιστάς, έπειτα η συνάθροιση του όχλου και των αρχιερέων και η προσαγωγή του ενώπιον του Πιλάτου, τα συνέδρια, η κρίσις και η καταδίκη, μάλιστα δε η αγγαρεία Σίμωνος του Κυρηναίου, ερχομένου από του αγρού όπου εργάζονταν. 


Έπειτα η απόφασης του Συνεδρίου περί της μη συλλήψεως και εκτελέσεως του Σωτήρα κατά την εορτή, «μήποτε θόρυβος ἔσται τῷ λαῷ», και η σπουδή του από Ιωσήφ Αριμαθαίας, όστις δεν ανέμεινε την επομένη πρωΐα αλλά κατεβίβασε την αυτήν εσπέρα το σώμα του Κυρίου και το μετέφερε στο ίδιο αυτού μνημείο.. Πάντα ταύτα δεικνύουν ότι η Παρασκευή της Σταυρώσεως δεν ήταν η 15η Νισάν η εορτάσιμος, αλλά  η 14η, ήτοι η Παρασκευή Άλλως τε και στον μυστικό δείπνο δεν βλέπουμε τα πασχαλινά εβραϊκά εδέσματα, αλλά άρτο και οίνο. 


Οι προτεστάντες αυτοί παρατηρούν ότι οι φράσεις των συνοπτικών: «τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταί....», «καὶ τῇ πρώτῃ τῶν ἀζύμων, ὅτε τὸ Πάσχα ἔθυον», «ἦλθε δέ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ Πάσχα», δηλώνουν ότι ο Σωτήρας σταυρώθηκε, την 16 Νισάν, και επειδή τούτο είναι εμφανώς άτοπο, συνήγαγαν ότι στην έκφραση «ἑορτῇ ἀζύμων» περιλαμβάνεται και η 14η Νισάν. Και πράγματι, ο Λουκάς λέγει: «ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων, ἡ λεγομένη Πάσχα». Επειδή δε ο Ιώσηπος λέγει ότι την εσπέρα ως αρχή τγς επομένης ημέρας αριθμούσαν από της 9 μ.μ. ώρας, έπεται ότι την πρώτη των άζύμων, ήτοι την 9 μ.μ. της 13 Νισάν, ερώτησαν οι μαθητές τον Κύριο «ποῦ ἔμελλον φαγεῖν τὸ Πάσχα». 


Το ίδιον εσπέρας ο Κύριος ετέλεσε τον μυστικόν δείπνο, ουχί το νομικό των Εβραίων Πάσχα, αλλά το χριστιανικό, θεμελιώσας, κατά τους θεολόγους, το μυστήριο της θείας ευχαριστίας. Συνελήφθη την επαύριον, 14 Νισάν, καθ’ ην προσεφέρετο ο αμνός υπό των Εβραίων. Και ελήφθη φροντίδα «ἵνα μὴ μείνῃ τὰ σώματα ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἐν τῷ Σαββάτῳ, ἐπεὶ Παρασκευὴ ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σαββάτου», δηλαδή ήταν Σάββατο της εβδομάδος κανονικό και Σάββατο εξαιρετικό, ήτοι εορτάσιμος ημέρα η 15 Νισάν και η πρώτη των αζύμων, καθ’ ην ο Σωτήρας ευρίσκονταν στον τάφο, την δε 16η Νισάν, κατά την οποία προσφέρονταν οι απαρχές των καρπώ, ανέστη ο Ιησούς. Αγνοούμε τίνι τρόπω επήλθε η του νομικού Πάσχα διαμόρφωση στην Εκκλησία, επειδή λείπουν παντελώς οι σχετικές της Πρώτης Εκκλησίας μαρτυρίες περί του Πάσχα. Γνωρίζουμε μόνο ότι κατά την αποστολική εποχή ουδεμία συζήτηση εγέρθηκε περί του χρόνου και του τρόπου του εορτασμού, αλλά οι Χριστιανοί εόρταζαν ταυτοχρόνως με τους Ιουδαίους, αλλά μετά χαρακτήρα χαρμόσυνου. Κατόπιν οι κατά τόπους Εκκλησίες άρχισαν διαφόρως να εορτάζουν, ώστε τον 3ο αιώνα ανεφύη ζήτημα, κορυφωθέν κατά τον Γ΄αιώνα, έως ότου το 325 μ. Χ. η εν Νικαία Α΄ Οικουμενική σύνοδοςκανόνισε αυτό. Πολλοί στην μικρά Ασία, και ιδίως Χριστιανοί εξ Εβραίων, εξακολούθησαν συνεορτάζοντες με τους Εβραίους την 14 Νισάν, διό και λέγονταν τεσσαρεσκαιδεκατῖτες (quartodecimans). Από της αναστάσεως του Χριστού μέχρι της μορφώσεως κοινοτήτων χριστιανικών υπό επισκόπους, το Πάσχα εορτάζονταν μετά των Εβραίων. Από δε του 51 μ.Χ., όταν συνήλθαν οι απόστολοι, έχουμε κανόνας ειδικούς 85, γνωστούς σε μας διά Κλήμεντος, ων ο Ζ΄ ορίζει σαφώς: «Εἴ τις ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος τὴν ἀγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν ἐπιτελέσοι πρὸ τὴς ἐαρινῆς ἰσημερίας μετὰ τῶν Ἰουδαίων, καθαιρείσθω».» (20)


 Κατά αυτόν τον τρόπο αποδεικνύεται περίφημα ότι το Χριστιανικό Πάσχα δεν είναι το Εβραϊκό, όπως ανάλογα το Εβραϊκό Πάσχα δεν είναι το Αιγυπτιακό. Παραμένει να απαντηθεί ένα ερώτημα: Είναι το Χριστιανικό Πάσχα «ανθελληνικό», ως διατείνεται ο Κίμωνας Ελευθερίου; Μια αμερόληπτη ματιά σε όλες τις άνωθι παραγράφους μπορεί να δώσει την πρέπουσα απάντηση.

Ακόμη ένα λάθος του Κίμωνα Ελευθερίου
Η νεοπαγανιστική ελληνική διάνοια επιμένει διαρκώς στην προσπάθεια απόδειξης της ταύτισης Εβραϊσμού - Χριστιανισμού. Είναι το μόνο χαρτί που έχει ο νεοπαγανισμός για να πείσει εθνικά τους Έλληνες να απομακρυνθούν από τον Χριστιανισμό. Και σε αυτή την περίπτωση, δηλαδή σε εκείνη της εορτής του Πάσχα, ο νεοπαγανισμός επιθυμώντας να ταυτίσει Χριστιανικό με το Εβραϊκό Πάσχα, εξοπλίζει το χέρι του Κίμωνα Ελευθερίου διερωτώμενος: «Γιατί δεν μελέτησαν οι Πατέρες τις Γραφές τους, δεν ζήτησαν και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ώστε να αποφασίσουν ποια ημερομηνία έγινε η ανάσταση;». Η «απάντηση» που δίνεται είναι πως «Γιορτάζοντας κάθε χρόνο σε άλλη ημερομηνία, μόνο από σύμπτωση μπορεί να ταυτίσουν την ημέρα της υποτιθέμενης ανάστασης με την ήμερα του εορτασμού της. Η εβραϊκή καταγωγή του Πάσχα είναι καθαρά ο λόγος, που δεν εορτάζεται σε συγκεκριμένη ημερομηνία, άλλα είναι κινητή εορτή». Είναι όμως ξεκάθαρο για τους Χριστιανούς, ότι η κινητή ημερομηνία του Ορθόδόξου Πάσχα δεν οφείλεται στην «εβραϊκή καταγωγή» - ταύτιση του, αλλά αποφασίστηκε με σκοπό την διάκριση και την αποστασιοποίηση από το τελευταίο:


 «Τελευταία συνεκροτήθη η εν Αρελάτη το 314 πρωτοβουλία του Μ. Κωνσταντίνου, αλλά και ταύτης μη δυνηθείσης να επιδράση, του ζητήματος επελήφθη η Α΄ εν Νικαία σύνοδος. Η σχετική απόφαση της συνόδου φέρεται γενικώς στα περί Πάσχα γραφόμενα και διδασκόμενα πολύ εσφαλμένως. Η σύνοδος δεν έδωκε κανόνα προς καθορισμό της πασχαλινής ημερομηνίας. Και δεν διασώθηκαν μεν τα πρακτικά τής συνόδου εκείνης, έχουμε όμως την εγκύκλιο επιστολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εις την οποίαν τονίζει ότι η σύνοδος δεν ενδιαφέρεται δια ζητήματα χρονολογικά, αλλά απαιτεί και επιβάλλει δύο όρους: α΄) να συνεορτάζουν οι Χριστιανοί και β΄) να εορτάζουν μετά τους Εβραίους.» (21)

Σημειώσεις

01. «Το μίσος του Ιησού επομένως μάλλον δεν στρεφόταν άμεσα εναντίον του δέντρου, άλλα εναντίον αυτού πού το δέντρο συμβόλιζε: του Έλληνα θεού Διονύσου» (Πηγή: Κίμων Ελευθερίου, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 280, σελ. 18660)

02.  «Έτσι στην τραγικά παραληρηματική έκρηξή του ακούσια (;) αποκάλυψε, ότι ο σκληρότερος πυρήνας της Ορθοδοξίας είναι η αμετάκλητη, η ακλόνητη, η αδιάσειστη εχθρότητα κατά «παντός ειδωλολατρικού διαβολικού δαιμονίου», ή αλλιώς κατά παντός Σατανά στην εβραιοχριστιανική γλώσσα (κατά παντός Ελληνικού στην δική μας γλώσσα).» (Πηγή:  Δ.Ι.Λ. Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 288)

03. Βλ. σημείωση 2.

04. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Κη΄«18 καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. 19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος»
05. Ο Υπαρκτός Θεός, Εκείνος που πράγματι Υπάρχει, σε αντιδιαστολή με τους παγανιστικούς «θεούς» που δεν υπάρχουν. Περισσότερα βλέπε στην σελίδα βίβλος.

06. «Οι ιστορικές πληροφορίες του Πλουτάρχου για την μεταφορά στην Ιουδαία από Κρήτες αποίκους του Έλληνα θεού Διονύσου- Ιάκχου και η μετάλλαξη του τελευταίου σε «Ιαχβέ» από τους Ιουδαιοχριστιανούς». (Πηγή: Στέφανος Μυτιληναίος, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 228, άρθρο «Η εβραϊκή μετάλλαξη του Διονύσου», σελ. 14543)

07. Γ.Δ. Καψάλης, Εκπαιδευτικός σύμβουλος, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Δ, σελ. 406

08. Απλή αποβολή από το εκκλησιαστικό σώμα.

09. «Είναι ξεκάθαρο, ότι ο Ελληνισμός δεν αποδέχεται την ειδωλολατρία, την φυσεοφοβία (παγανισμό) και την θεοποίηση των ζώων. Όλα αυτά θεωρούνταν στοιχεία δεισιδαιμονίας και αποτελούσαν ξένο σώμα στην Ελληνική Κοσμοθεωρία» (Πηγή: Στέφανος Μυτιληναίος, η καταδίκη της δεισιδαιμονίας, Δαυλός, τεύχος 227, σελ. 14498, http://www.davlos.gr/dissue.php?issue=227)


10. Δανιήλ, Κεφ. Γ΄«16 καὶ ἀπεκρίθησαν Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγὼ λέγοντες τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ· οὐ χρείαν ἔχομεν ἡμεῖς περὶ τοῦ ρήματος τούτου ἀποκριθῆναί σοι· 17 ἔστι γὰρ Θεὸς ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς, ᾧ ἡμεῖς λατρεύομεν, δυνατὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης, καὶ ἐκ τῶν χειρῶν σου, βασιλεῦ, ρύσεται ἡμᾶς· 18 καὶ ἐὰν μή, γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν καὶ τῇ εἰκόνι, ᾗ ἔστησας, οὐ προσκυνοῦμεν. 19 τότε Ναβουχοδονόσορ ἐπλήσθη θυμοῦ, καὶ ἡ ὄψις τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἠλλοιώθη ἐπὶ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, καὶ εἶπεν ἐκκαῦσαι τὴν κάμινον ἑπταπλασίως, ἕως οὗ εἰς τέλος ἐκκαῇ· 20 καὶ ἄνδρας ἰσχυροὺς ἰσχύι εἶπε πεδήσαντας τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ἐμβαλεῖν εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην. 21 τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἐπεδήθησαν σὺν τοῖς σαραβάροις αὐτῶν καὶ τιάραις καὶ περικνημίσι καὶ ἐβλήθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης, 22 ἐπεὶ τὸ ρῆμα τοῦ βασιλέως ὑπερίσχυσε καὶ ἡ κάμινος ἐξεκαύθη ἐκ περισσοῦ. 23 καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ἔπεσον εἰς μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης πεπεδημένοι. καὶ περιεπάτουν ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ εὐλογοῦντες τὸν Κύριον. 


24 Καὶ Ναβουχοδονόσορ ἤκουσεν ὑμνούντων αὐτῶν καὶ ἐθαύμασε καὶ ἐξανέστη ἐν σπουδῇ καὶ εἶπε τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ· οὐχὶ ἄνδρας τρεῖς ἐβάλομεν εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρὸς πεπεδημένους; καὶ εἶπον τῷ βασιλεῖ· ἀληθῶς, βασιλεῦ. 25 καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἰδοὺ ἐγὼ ὁρῶ ἄνδρας τέσσαρας λελυμένους καὶ περιπατοῦντας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, καὶ διαφθορὰ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς, καὶ ἡ ὅρασις τοῦ τετάρτου ὁμοία υἱῷ Θεοῦ. 26 τότε προσῆλθε Ναβουχοδονόσορ πρὸς τὴν θύραν τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης καὶ εἶπε· Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐξέλθετε καὶ δεῦτε. καὶ ἐξῆλθον Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγὼ ἐκ μέσου τοῦ πυρός. 27 καὶ συνάγονται οἱ σατράπαι καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ δυνάσται τοῦ βασιλέως καὶ ἐθεώρουν τοὺς ἄνδρας ὅτι οὐκ ἐκυρίευσε τὸ πῦρ τοῦ σώματος αὐτῶν, καὶ ἡ θρὶξ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν οὐκ ἐφλογίσθη, καὶ τὰ σαράβαρα αὐτῶν οὐκ ἠλλοιώθη, καὶ ὀσμὴ πυρὸς οὐκ ἦν ἐν αὐτοῖς. 


28 καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, ὃς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατο τοὺς παῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐπεποίθεισαν ἐπ' αὐτῷ καὶ τὸ ρῆμα τοῦ βασιλέως ἠλλοίωσαν καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν εἰς πῦρ, ὅπως μὴ λατρεύσωσι μηδὲ προσκυνήσωσι παντὶ θεῷ, ἀλλ' ἢ τῷ Θεῷ αὐτῶν. 29 καὶ ἐγὼ ἐκτίθεμαι δόγμα· πᾶς λαός, φυλή, γλῶσσα, ἣ ἐὰν εἴπῃ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, εἰς ἀπώλειαν ἔσονται καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς διαρπαγήν, καθότι οὐκ ἔστι θεὸς ἕτερος, ὅστις δυνήσεται ρύσασθαι οὕτως.»

11. Εδώ ως «Ελλάδα» εννοείται το σύνολο των Ελλήνων ως ανθρώπων, αντίστοιχα με την «Εκκλησία» ως σύνολο πιστών.

12. «Ήδη εις τας κατακόμβας και είτα εις τας σαρκοφάγους συναντώμεν την παράστασιν ταύτην. Η έννοια όμως της ενταύθα απεικονίσεως είναι καθαρώς συμβολική. Η παράστασις δηλαδή σημαίνει τας ψυχάς των ευσεβών, τας όποιας ό Θεός προστατεύει εκ του πυρός του Άδου, την λύτρωσιν λοιπόν διά του Κυρίου. [...] Αργότερον η σκηνή ζωγραφείται διά την ιστορικότητα της, χωρίς βεβαίως να ελλείπη ο συμβολισμός των επί μέρους στοιχείων της [...] Ο άγγελος ο βοηθών και δροσίζων τους Τρεις Παίδας γίνεται προεικόνισις του Ιησού Χριστού, του κατελθόντος εις τον Άδην και λύσαντος "τας οδύνες τών πεπεδημένων" δικαίων. Οι ρωμαιοκαθολικοί μάλιστα [...] εις την διάσωσιν των Τριών Παίδων εξαίρουν τον συμβολισμόν του "αειπαρθένου" της Θεομήτορος [...] Οι Τρεις Παίδες δηλαδή, οι όποιοι έμειναν άθικτοι από το πυρ, ανακαλούν την "φλεγομένην και μη καιομένην Βάτον" ήτοι την Θεοτόκον, ήτις "και μετά τόκον πάλιν παρθένος" έμεινεν


Τούτο βεβαίως δεχόμεθα και οι ορθόδοξοι, αλλ’ εις την τέχνην δεν δίδεται ιδιάζουσα σημασία. Αντιθέτως συμβαίνει με την υμνογραφίαν (πρβλ. προσόμοιον των Αίνων της ιθ΄ Δεκεμβρίου: "Ἤτραψεν εὐφρόσυνος ἡ ἐν καμίνῳ τῶν παίδων χόρευσις καὶ Χριστοῦ τὴν Γέννησιν προκηρύσσει σαφῶς ὡς σεπτὴ δρόσος γάρ, καταβὰς Κύριος, τὴν τεκούσαν σῴζει ἄφλεκτον...".» (Πηγή: Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 11, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1962-1968, στ.(ήλη) 844, λήμμα: «Τρεις παίδες»)

13. Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Ι΄ «34 Ἀνοίξας δὲ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ εἶπεν· Ἐπ' ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός»

14. Ως «στενοχώρια» εδώ εννοείται κυριολεκτικά ο στενός χώρος και δηλαδή η δυσφορία ενός να υπάρχει μέσα στον ίδιο χώρο με ένα άλλο πρόσωπο και στην συγκεκριμένη περίπτωση με τον Χριστιανικό Θεό..


15. Αποκάλυψη Ιωάννου, Κεφ Κα΄ «1 Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι. 2 καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς. 3 καὶ ἤκουσα φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ σκηνώσει μετ' αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαὸς αὐτοῦ ἔσονται, καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ' αὐτῶν ἔσται, 4 καὶ ἐξαλείψει ἀπ’ αὐτῶν ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος οὔτε κραυγὴ οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι· ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον. 5 Καὶ εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα. καὶ λέγει μοι· Γράψον, ὅτι οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί εἰσι.»
16. Αποκάλυψη, Κεφ. Κα΄ «23 καὶ ἡ πόλις οὐ χρείαν ἔχει τοῦ ἡλίου οὐδὲ τῆς σελήνης ἵνα φαίνωσιν αὐτῇ· ἡ γὰρ δόξα τοῦ Θεοῦ ἐφώτισεν αὐτήν, καὶ ὁ λύχνος αὐτῆς τὸ ἀρνίον. 24 καὶ περιπατήσουσι τὰ ἔθνη διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῆς, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς φέρουσι τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν αὐτῶν εἰς αὐτήν, 25 καὶ οἱ πυλῶνες αὐτῆς οὐ μὴ κλεισθῶσιν ἡμέρας· νὺξ γὰρ οὐκ ἔσται ἐκεῖ· 26 καὶ οἴσουσι τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτήν. 27 καὶ οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτὴν πᾶν κοινὸν καὶ ὁ ποιῶν βδέλυγμα καὶ ψεῦδος, εἰ μὴ οἱ γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου»

17. Κατά Μάρκον, Κεφ. Ζ΄ « «26 ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς.»
18. Α΄ Ιωάννου, Κεφ. Δ΄ «8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν».
19. Βλ. επικεφαλίδα άρθρου & την φράση «Αυτό το εβραϊκό Πάσχα ο Ιησούς ούτε κατήργησε ούτε υποτίμησε» όπως επίσης το ότι «οι Εβραίοι εν τέλει ιδιοποιήθηκαν και διέσωσαν αυτό το έθιμο».
20. Γ. Λ. Αρβανιτάκης, Αιγυπτιολόγος, Διευθυντής της Βιβλιοθήκης του Υπουργείου των Εξωτερικών, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Ιθ΄, σσ. 774 - 775
21. Ό,π., σελ. 774






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Tα θέματα που αναρτούμε δεν σημαίνει πως συμφωνούμε σε όλα .
Μας στέλνονται απο διάφορα σαιτ μπλογκ και αναγνώστες.
Η ελεύθερη σκέψη απο το 2010 έχει παραμείνει στη μπλογκόσφαιρα αταμπέλωτη και ανεξάρτητη χωρίς κλίση σε κάποιο πολιτικό κόμμα και έτσι θα συνεχίσει .
Θα παρακαλούσαμε στα σχόλια να μη γράφετε με Greeklish .